دلتنگی های من

صبور، آرام و بی سر و صدا همه چیز و تحمل کن.
 تکه سنگ آهن هستی تازیانه روزگار خردت کرد و شکستت و بارها درکوره

 بی رحم حوادث زمانه حراراتت داد..

گداخته شدی ، ذوب شدی، سرد شدی ولی هر بار آب دیده تر شدی.

تا العان کهبصورت پولاد در اومدی.

تو محکمتر از اونی که حتی بشه تصورش کرد...!