« »
چه زيباست بخاطر تو زيستن
وبراي تو ماندن و به پاي تو مردن و به عشق تو سوختن
و چه تلخ وغم انگيز است دور از تو بودن براي تو گريستن و
به عشق و دنياي تو نرسيدن
ايکاش مي دانستي بدون تو مرگ گواراترين زندگي است
بدون تو و به دور از دستهاي مهربانت زندگي چه تلخ و ناشکيباست
ايکاش مي دانستي مرز خواستن کجاست
و ايکاش مي ديدي قلبي را که فقط براي تو مي تپد
حرفها را گاه نمي توان گفت
من لحظه هاي با تو بودن را با اشکهايم تداعي ميکنم
وعطر نفسهاي تورا در بند بند وجودم مي بلعم
عشق.
واكنشي آموختني و احساسي فراگرفتني است. يعني هر آدمي عشق را با توجه
به آموخته ها، باورها و محدوديت هايش مي شناسد و تجربه مي كند. همگي انسان ها
با عشق يكسان برخورد نمي كنند اما همه بر اين باورند كه اگر دوست داشتن شدت
يابد به مرحله عشق مي رسند.
«اگر آدمي واقعاً و صميمانه كسي را دوست داشته باشد حتماً همه مردم دنيا و
زندگي را دوست مي دارد. اگر من بتوانم به كسي بگويم « تو را دوست دارم» بايد
توانايي اين را هم داشته باشم كه بگويم من در وجود تو، همه كس را دوست دارم، با
تو همه دنيا را دوست دارم،
در وجود تو حتي خودم را دوست دارم.» (اريك فروم)
ولي وقتي عاشق شدي و معشوق با تو همراه شد آن وقت اعتماد به نفست بيشتر مي
شود. در نتيجه خود را هم بيشتر دوست خواهي داشت، زيرا دريافته اي آنقدر خوب
هستي كه كسي عاشقت شود.
«عشق يك نعمت بزرگ است كه به انسان هديه شده» (پترارك )
دلم تنگ شده است برای طنین صدای مهربانت...
من دلم تنگ شده ،آری دلم اینقدر تنگ شده که...
نمی توان از روزنه کوچکش به بیرون از دلم نگاه کنی دلم برای چشمهای عسلیت تنگ شده...شب ها زمزمه نکردنه صدای قشنگت در گوشم عذابی سخت شده
...آری تحمل این فاصله دیگر برایم از سخت هم مشکلتر شده....
نازنینم،قشنگم دلم برای دوستت دارم هایت نیز تنگ شده...(می دونم هیچ وقت بهم نگوفتی دوسم داری این نوشته ها فقط خیالاتمه)
دلم اینقدر تنگ و کوچک شده که آن را از پشت دریچه قلبم قفل زدم...و کلیدش را به سوی تو، ای آشنای قلبم فرستادم
...تا بیایی و با زمزمه ایی از صدای دلنشینت در گوشم قفل دلم را باز کنی
...در عشقت دنیا را رنگین تراز همیشه به تصویر خواهم کشید...
وعهد خواهم بست که تا هميشه منتظر آن قلب مهربانت
بمانم حامدم ...اما این را بشنو از من که دلم بیشتر از همیشه برایت تنگ شده...
